Cerkiew Wniebowzięcia w Szepelu to drewniana świątynia z 1780 roku w niewielkiej wsi nad rzeką Serną, na zachód od Łucka. To jedna z tych starych wołyńskich cerkwi, które przetrwały i imperia, i wojny, i czasy radzieckie, i do dzisiaj gromadzą wiernych na nabożeństwach. Wieś wchodzi w skład hromady łuckiej, więc łatwo tu zajrzeć z centrum obwodowego.

Jak zbudowana jest cerkiew

Świątynia jest drewniana, trójdzielna – trzy zręby stoją jeden za drugim, jak w większości wołyńskich cerkwi. Nad centralnym zrębem wznosi się bęben na niskim ośmioboku, zwieńczony latarnią i kopułą. Wejścia usytuowane są od południa i północy.

W XIX wieku do babińca dobudowano przedsionek, a do niego – kolejną poprzeczną bryłę, nad którą wzniesiono wysoką namiotową dzwonnicę. Odtąd dominuje ona nad całą budowlą i nieco „przykrywa” masywną centralną kopułę. W tym samym czasie cerkiew uzupełniono o kaplicę boczną apostoła Jakuba. W świątyni zachowały się zabytki malarstwa z XVII wieku oraz sękówka z XVIII wieku. Cerkiew wspomina w swojej książce „Architektura ludowa” architekt-restaurator Leonid Prybieha.

Święto parafialne

Cerkiew świętuje 28 sierpnia – w dniu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. To najlepszy dzień, aby zobaczyć świątynię żywą, pełną ludzi.

Grodzisko nad Serną

Szepel to wiekowe miejsce. Na północnym skraju wsi, w uroczysku „Wał”, na wysokim cyplu nad Serną stoi staroruskie grodzisko z XI–XIII wieku – zabytek archeologii o znaczeniu krajowym. Plac o wymiarach 140 na 160 metrów otoczony jest wałem o wysokości 5–6 metrów i fosą o głębokości 6 metrów. Niedaleko znajduje się kurhan „Mogiła Pierielanicy”. Archeolodzą znaleźli tu także ślady znacznie starszych osad, sięgających epoki kamienia, a nawet ząb mamuta.

Wideo

Obok

Łuck – około 20 minut drogi, Torczyn – na zachodzie. Więcej – w artykule Rejon łucki.

Jak trafić

Szepel leży między Łuckiem a Torczynem, niedaleko trasy Łuck – Włodzimierz. Cerkiew stoi we wsi, widać ją z daleka dzięki wysokiej dzwonnicy.