Ostriwiańskie, albo Ostrowiańskie, to jezioro polodowcowe koło wsi Ostriwia na północy Szackiego Narodowego Parku Przyrodniczego. Kanałami jest połączone z Jezioro Pulemeckie i Łuki.
To ciche wiejskie jezioro bez zabudowy kurortowej. Na jego brzegu stoi najstarszy kościół byłego powiatu szackiego, a wokół są poleskie łąki, lasy i trzcinowiska.
Jakie jest
Długość jeziora wynosi 2,6 km, szerokość do 1,7 km, powierzchnia 2,5 km², głębokość do 3,8 m. Misa jeziora jest wydłużona i nieregularnego kształtu. Północno-zachodnie brzegi są podmokłe, zachodnie – wyniesione. Jezioro zasila spływ powierzchniowy i wody podziemne, zimą zamarza. Dno jest muliste, miejscami porośnięte roślinnością wodną. Na brzegach gniazdują ptaki wodne.
Między dwiema wojnami światowymi te tereny należały do Polski, dlatego w polskich źródłach jezioro nazywa się Jezioro Ostrowskie.
Ostriwiańskie jest jednym z jezior, wokół których w latach 1999–2003 przywracano osuszone bagna. Po tym poziom wody w jeziorze i sąsiednich bagnach ustabilizował się, a ptaków wodnych przybyło.
Ostriwia i cerkiew św. Barbary
Wieś Ostriwia leży nad brzegiem jeziora, około 13 km na północny zachód od Szacka. Na niewielkim wzniesieniu nad wodą, na końcu głównej ulicy, stoi drewniana cerkiew św. Barbary – zabytek architektury o znaczeniu lokalnym.
Prawosławna cerkiew we wsi po raz pierwszy jest wzmiankowana w 1510 roku. Obecna świątynia nie jest pierwszą w tym miejscu, ale najstarszą w byłym powiecie szackim: badacze datują ją na początek XVIII wieku. Cerkiew jest trójdzielna, „domowego typu”, obita pionowymi deskami. Obecny wygląd zyskała po przebudowie w 1874 roku, kiedy do zachodniej ściany dobudowano dzwonnicę. W 1963 roku świątynię zamknięto, a w 1989 roku ponownie otwarto do nabożeństw.
Po zamknięciu świątyni część ikon i ksiąg liturgicznych przeniesiono do cerkwi w sąsiedniej Piści. Pod koniec lat 80. XX wieku, gdy społeczność wyremontowała cerkiew i wznowiła nabożeństwa, część wyposażenia zwrócono z powrotem. Obecnie świątynia należy do Cerkwi Prawosławnej Ukrainy, przy niej działa szkoła niedzielna.
Wędkarstwo
W Ostriwiańskim żyją leszcz, szczupak, płotka, ciernik i karaś. Północno-zachodnie brzegi są podmokłe, więc wygodniej łowić z wyniesionego zachodniego brzegu lub z łodzi. Płotkę i leszcza łowi się na spławik, szczupaka – spinningiem przy trzcinach. To teren parku narodowego, dlatego łowić można tylko w wyznaczonych miejscach. Obowiązują ogólne zasady wędkowania.
Jezioro od dawna żywiło Ostriwia, a do dziś zachowano tu tradycję suszenia karasi – opowiada o niej poniższe wideo.
Ostriwia na wideo
Jak dojechać
Z Szacka do Ostriwii dojedziesz przez Pulmo lub lokalną drogą, kursują też autobusy. To strefa przygraniczna, więc miej przy sobie dokumenty.
W pobliżu
Jezioro Pulemeckie i Łuki – sąsiednie jeziora, Świtaź – największe jezioro parku, Szacki Narodowy Park Przyrodniczy i osiedle Szack – centrum gminy.
