Cerkwia Trójcy Świętej w osadzie Hołowne na Lubomelszczyźnie została zbudowana w 1841 roku staraniem hrabiego Branickiego. Cerkwia i dzwonnica są zabytkami architektury o znaczeniu narodowym. Obecnie teren świątyni otacza niewysoki ceglany mur.
Od 1482 roku
Po raz pierwszy cerkiew w Hołownem wspomniano w 1482 roku — wówczas należała do protopopii lubomelskiej. Rejestr podatkowy z 1533 roku pokazuje, że cerkiew płaciła 16 groszy podatku, ale wtedy stała opuszczona. W 1618 roku wspominana jest jako Pokrowska. W 1620 roku duchowny z Hołownego uczestniczył w soborze cerkiewnym w Lubomlu, zwołanym przez biskupa greckokatolickiego.
W 1659 roku Iwan Wyhowski, który był starostą lubomelskim i opiekunem miejscowych cerkwi, realizując ugodę hadziacką, wyprowadził cerkwie swojego starostwa spod jurysdykcji biskupa greckokatolickiego i przywrócił je do prawosławia. Wśród nich była także cerkiew w Hołownem. Jednak po egzekucji Wyhowskiego w 1664 roku cerkwie ponownie powróciły do unii.
Cerkwia Branickich
Po 1795 roku Hołowne stało się ośrodkiem włościańskim powiatu wołodymyrskiego. 8 maja 1820 roku drewniana cerkiew spłonęła doszczętnie. W 1841 roku staraniem hrabiego Branickiego wzniesiono obecną murowaną świątynię — z tego samego okresu co cerkiew św. Piotra i Pawła w Świtaźu, budowana przez tę samą rodzinę.
Jak dojechać
Hołowne znajduje się w rejonie kowelskim, między Lubomlem a jeziorami szackimi. Obok — cerkiew Branickich w Świtaźu. Więcej — w artykule Rejon kowelski.
