Borówka bagienna na Polesiu
Vaccinium uliginosum
Borówka bagienna, zwana też łochynią, to krzew wysokości do metra o brunatnych okrągłych gałęziach i sinozielonych owalnych liściach. Owoce są granatowe z sinym nalotem, jak u czarnej jagody, ale większe, z bezbarwnym sokiem i białym lub zielonkawym miąższem, więc nie barwią rąk.
Borówka bagienna rośnie na torfowiskach wysokich i przejściowych, w zabagnionych borach sosnowych i na skrajach torfowisk. Na Polesiu spotyka się ją na bagnach obwodu rówieńskiego, Wołynia i obwodu żytomierskiego, m.in. w Rówieńskim i Poleskim Rezerwacie.
Owoce dojrzewają w lipcu–sierpniu. Borówka bagienna często rośnie razem z bagnem zwyczajnym, którego silny zapach może wywoływać ból głowy. Dlatego w ludowej tradycji nazywano ją „pijanicą” lub „durnicą”, choć same owoce są jadalne.
Odmiany uprawne borówki, uprawiane na plantacjach Polesia, pochodzą głównie od gatunków północnoamerykańskich. Dzika borówka bagienna to inna roślina. Zbierając ją, nie przebywaj długo w zaroślach bagna zwyczajnego.
Kiedy zobaczyć: owoce – lipiec–sierpień
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Rośliny”
Borówka brusznica
Zimozielona krzewinka suchych borów sosnowych Polesia z lśniącymi liśćmi i czerwonymi gorzkawo-kwaśnymi owocami.
Borówka czarna
Najpospolitsza leśna jagoda Polesia, tworząca zwarte łany pod sosnami w borze.
Bagno zwyczajne
Zimozielony krzew poleskich bagien o silnym zapachu, od którego w upał boli głowa; cała roślina jest trująca.
Rosiczka okrągłolistna
Mała owadożerna roślina torfowisk sfagnowych, której liście pokrywają lepkie kropelki.