Iwanicze — osiedle na południowym zachodzie Wołynia, w rejonie wołodymyrskim, centrum wspólnoty Iwaniczowskiej. Mieszka tu około 6,5 tysiąca ludzi. Iwanicze to stacja kolejowa na linii Szeptycki — Wołodymyr, stąd niedaleko do Nowowolynska, Wołodymyra i granicy z Polską.
Historia
Pierwsza wzmianka o Iwaniczach w dokumentach pochodzi z 1545 roku, kiedy wieś należała do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po unii lubelskiej w 1569 roku przeszła do Polski, a w 1629 roku liczyła 68 gospodarstw. W 1795 roku, po trzecim rozbiorze Polski, Iwanicze wraz z zachodnim Wołyniem weszły do Imperium Rosyjskiego. W 1899 roku otwarto pierwszą cerkiewno-parafialną szkołę — w 1911 roku uczęszczało do niej 36 uczniów.
Podczas I wojny światowej Iwanicze zajęły wojska austro-niemieckie i pozostawały tam do końca 1918 roku. Na początku 1919 roku osiedle krótko należało do Ukraińskiej Republiki Ludowej, a potem przeszło do Polski. 20 września 1939 roku zajęły je wojska radzieckie.
Co warto zobaczyć
Główną atrakcją jest drewniany kościół Czterdziestu Męczenników Sebasteńskich z XVIII–XIX wieku, piękny przykład wołyńskiej architektury drewnianej. Niedaleko znajduje się Pawliwski rezerwat ogólnozoologiczny, gdzie chroni się dzikie zwierzęta i ich siedliska.
Kiedy jechać
Iwanicze to cichy przystanek na trasie z Łucka do Nowowolynska i Wołodymyra. Najlepiej odwiedzać je wiosną i latem, gdy można połączyć osiedle z wycieczką do monasteru w Zimnem i Uściługu.
W pobliżu
Nowowolynsk, Wołodymyr, Uściług. Więcej — w artykule Rejon wołodymyrski.
Jak dojechać
Iwanicze to stacja kolejowa na linii Szeptycki — Wołodymyr. Z Łucka i Wołodymyra kursują autobusy.
