Bąk na Polesiu
Botaurus stellaris
Bąk to krępa czapla o krótkiej, grubej szyi, płowobrunatnym pstrym upierzeniu i żółtozielonych nogach. W niebezpieczeństwie wyciąga szyję i dziób w górę i zamiera, całkowicie zlewając się z trzciną.
Bąk żyje w gęstych trzcinowiskach i pałkach na bagnach, jeziorach i stawach. Na Polesiu gniazduje w dolinach Prypeci i Stochodu, na jeziorach Szackiego Parku Narodowego, na zabagnionych stawach i starorzeczach.
Najbardziej charakterystyczny jest jego głos: głuche, niskie „bu-u”, które samiec wiosną powtarza kilka razy z rzędu i które słychać na kilometry. Od niego pochodzi ukraińska nazwa ptaka – „buhaj”, czyli byk. Żywi się rybami, żabami i owadami wodnymi.
Bąkowi szkodzą wiosenne wypalanie trzcin i osuszanie bagien. W okresie lęgowym nie wolno palić trzcin i nie warto wpływać łodzią w szuwary.
Kiedy zobaczyć: kwiecień–czerwiec, głos – głównie o zmierzchu i w nocy
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Ptaki”
Kszyk
Bagienny ptak siewkowy o długim dziobie, którego wiosenny lot godowy brzmi jak beczenie – stąd ukraińska nazwa ludowa „baranek”.
Dzięcioł czarny
Największy dzięcioł Europy, czarny z czerwoną czapeczką, mieszkaniec starych lasów sosnowych i mieszanych.
Zimorodek
Mały, barwny ptak poleskich rzek, który nurkuje po ryby z gałęzi nad wodą.
Kulik wielki
Duży ptak siewkowy z długim, wygiętym w dół dziobem, mieszkaniec poleskich łąk i torfowisk wysokich.