Trzmiel ziemny na Polesiu
Bombus terrestris
Uwaga: może użądlić, jeśli zostanie przyciśnięty; niebezpieczny dla osób uczulonych na użądlenia
Trzmiel ziemny to duży, puszysty trzmiel z czarnym ciałem, dwiema żółtymi przepaskami – na tułowiu i na odwłoku – i białym końcem odwłoka. Wiosną pierwsze latają duże samice, które przezimowały, a latem mniejsze robotnice.
Trzmiele żyją na łąkach, skrajach lasu, w ogrodach, na leśnych polanach i wzdłuż dróg. Na Polesiu oprócz trzmiela ziemnego występuje jeszcze kilka gatunków trzmieli, z których część jest rzadka i wpisana do Czerwonej Księgi Ukrainy.
Trzmiel ziemny zakłada gniazda pod ziemią, często w opuszczonych norach gryzoni. Dzięki gęstemu owłosieniu i zdolności do ogrzewania ciała drżeniem mięśni trzmiele latają nawet w chłodne dni, kiedy pszczół jeszcze nie ma. Zapylają borówkę czarną, żurawinę, koniczynę i wiele innych roślin.
Trzmiel jest spokojny i żądli tylko wtedy, gdy zostanie przyciśnięty lub gdy ktoś naruszy gniazdo. Nie rozkopuj gniazd, a w ogrodzie zostaw zakątek z dzikimi kwiatami – trzmiele odwdzięczą się plonem.
Kiedy zobaczyć: marzec–październik
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Owady i kleszcze”
Kleszcz pospolity
Główne drobne zagrożenie poleskich lasów i łąk: kleszcz przenosi boreliozę i kleszczowe zapalenie mózgu.
Jelonek rogacz
Największy chrząszcz Europy: samce mają ogromne żuwaczki-„rogi”, a larwy latami żyją w spróchniałych dębowych pniakach.
Świtezianka dziewica
Ważka o ciemnoniebieskich metalicznych skrzydłach, która trzepocze jak motyl nad czystymi leśnymi rzekami Polesia.
Paź królowej
Duży żółto-czarny motyl z „ogonkami” na tylnych skrzydłach, spotykany na łąkach i skrajach lasu Polesia.