Łoś na Polesiu

Łoś to największy przedstawiciel rodziny jeleniowatych. Ma wysokie nogi, garbaty kłąb, wydłużony pysk ze zwisającą górną wargą i „brodę” – skórzasty wyrostek pod gardłem. Samce noszą szerokie łopatowate poroże, które zrzucają każdej zimy. Sierść jest ciemnobrunatna, nogi jaśniejsze.

Na Polesiu łoś żyje tam, gdzie spotykają się bagna, łęgi, olsy i młode nasadzenia sosnowe. Regularnie widuje się go w Poleskim i Rówieńskim Rezerwacie Przyrody, w Szackim Parku Narodowym i w strefie czarnobylskiej, gdzie pod nieobecność ludzi liczebność kopytnych wyraźnie wzrosła.

Łoś żeruje głównie rano i wieczorem: zgryza pędy wierzby, osiki i sosny, latem wchodzi do wody po rośliny wodne. Zimą jego obecność zdradzają ogryzione młode sosny i duże, głębokie tropy. Jesienią, w czasie rui, samce stają się pobudliwe i mogą być niebezpieczne.

Widząc łosia, nie zbliżaj się i nie przeszkadzaj mu odejść. Szczególnie ostrożnym trzeba być wobec klempy prowadzącej łoszaka i wobec byka w czasie rui. Łoś jest wpisany do Czerwonej Księgi Ukrainy. Na leśnych drogach Polesia często bierze udział w wypadkach drogowych, dlatego o zmierzchu warto zwolnić.