Puchacz na Polesiu
Bubo bubo
Czerwona Księga Ukrainy: rzadki
Puchacz to bardzo duża sowa o rudawobrunatnym pstrym upierzeniu, dużych pomarańczowych oczach i długich pierzastych „uszach”. Głos to głuche, niskie „pu-hu”, które w cichą noc słychać daleko.
Na Polesiu puchacz trzyma się głuchych kompleksów leśnych z bagnami, jarami i wyrobiskami, gdzie jest mało ludzi. Notuje się go w poleskich rezerwatach i w strefie czarnobylskiej.
Poluje nocą na gryzonie, zające, jeże, ptaki, a nawet na inne sowy. Gniazduje na ziemi pod wykrotami, wśród kamieni, w starych gniazdach dużych ptaków. Godowe nawoływania można usłyszeć pod koniec zimy.
Puchacz jest wpisany do Czerwonej Księgi Ukrainy. Jest bardzo wrażliwy na niepokojenie w gnieździe, dlatego miejsc lęgowych się nie ujawnia, a fotografowanie piskląt jest zabronione.
Kiedy zobaczyć: przez cały rok; głos najczęściej słychać pod koniec zimy i wczesną wiosną
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku. Miejsca pokazano w przybliżeniu, z dokładnością do 10 km.
Więcej w dziale „Ptaki”
Puszczyk
Najpospolitsza leśna sowa Polesia, której przeciągłe pohukiwanie słychać w starych lasach i parkach.
Wodniczka
Mały ptak z rodziny trzciniaków, który gniazduje tylko na turzycowiskach; poleskie bagna to jedno z jej głównych miejsc na świecie.
Bąk
Skryta czapla trzcinowisk, rzadko widywana, ale wiosną dobrze słyszalna: jej głuche „buczenie” przypomina ryk byka.
Kszyk
Bagienny ptak siewkowy o długim dziobie, którego wiosenny lot godowy brzmi jak beczenie – stąd ukraińska nazwa ludowa „baranek”.