Wiewiórka pospolita na Polesiu
Sciurus vulgaris
Wiewiórka pospolita to niewielki gryzoń z puszystym ogonem i pędzelkami na uszach, szczególnie widocznymi zimą. Ubarwienie od jaskraworudego do ciemnobrunatnego, brzuch jasny.
Na Polesiu wiewiórka żyje w lasach sosnowych i mieszanych, w parkach i starych dworach. Łatwo ją zobaczyć na ścieżkach przyrodniczych Szackiego, Mezyńskiego i innych poleskich parków narodowych.
Wiewiórka buduje kuliste gniazda – „gajna” – z gałązek albo osiedla się w dziuplach. Je nasiona sosny i świerka, żołędzie, orzechy i grzyby, które suszy na gałęziach. Pod drzewami zostają „ostrzyżone” szyszki, z których wygryzła nasiona. Na zimę nie zasypia, ale w mrozy może długo nie wychodzić z gniazda.
Nie karm wiewiórek chlebem ani niczym słonym – lepiej w ogóle ich nie karmić albo wykładać do karmnika niesolone nasiona i orzechy.
Kiedy zobaczyć: przez cały rok; najłatwiej jesienią i zimą
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Ssaki”
Jeż wschodni
Nocny mieszkaniec skrajów lasu, sadów i wsi Polesia, który na zimę zapada w sen.
Borowiec wielki
Duży nietoperz, który wylatuje na łowy jeszcze za dnia i mieszka w dziuplach starych drzew.
Łoś
Największy jeleniowaty Europy, pospolity mieszkaniec poleskich bagien, olsów i młodych borów sosnowych.
Ryś euroazjatycki
Jedyny duży dziki kot Polesia: skryty drapieżnik głuchych lasów, którego częściej znajduje się po tropach, niż widzi.