Borsuk na Polesiu
Meles meles
Borsuk to przysadziste zwierzę wielkości średniego psa, na krótkich, silnych łapach z długimi pazurami. Najłatwiej rozpoznać go po białej głowie z dwoma czarnymi pasami biegnącymi od nosa przez oczy do uszu. Sierść na grzbiecie jest szarawa.
Na Polesiu borsuk wybiera piaszczyste pagórki, jary i suche grzędy wśród lasu, gdzie wygodnie kopać nory. Występuje w poleskich rezerwatach i parkach narodowych, ale z powodu nocnego trybu życia rzadko pokazuje się na oczy.
Nory borsuka mają wiele wejść i mogą służyć kilku pokoleniom. Obok widać kopce wykopanego piasku i ścieżki. Borsuk jest wszystkożerny: je dżdżownice, larwy, żaby, jagody, żołędzie. Na zimę zalega w norze i na krótko budzi się w czasie odwilży.
Nor borsuka nie wolno rozkopywać, a psy w ich pobliżu lepiej trzymać na smyczy. Najlepszy sposób, by zobaczyć borsuka, to cicho usiąść wieczorem niedaleko nory, od strony zawietrznej.
Kiedy zobaczyć: od wiosny do jesieni o zmierzchu; nory – przez cały rok
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Ssaki”
Dzik
Dzika świnia poleskich lasów i dolin, której ślady – zryta ziemia i kałuże-„babrzyska” – spotyka się niemal wszędzie.
Sarna europejska
Niewielki, wdzięczny jeleniowaty poleskich skrajów lasu i pól, którego najłatwiej spotkać o świcie na skraju lasu.
Jeleń szlachetny
Duży jeleń o rozłożystym porożu, którego jesienne ryczenie to jedno z najwyrazistszych wydarzeń poleskiego lasu.
Zając szarak
Pospolity mieszkaniec pól, łąk i skrajów lasu Polesia, który zimą nie zmienia ubarwienia.