Zając szarak na Polesiu
Lepus europaeus
Zając szarak to duży zając o długich uszach z czarnymi końcami i długich tylnych nogach. Futro jest szarobrunatne z rudawym odcieniem, ogon z wierzchu czarny. Zimą pozostaje szary, czym różni się od zająca bielaka.
Na Polesiu szarak żyje głównie w miejscach otwartych: na polach, łąkach, zrębach, na skrajach wsi. W głuchych lasach i na bagnach jest go mniej. Występuje we wszystkich poleskich obwodach.
Za dnia zając leży w płytkim dołku – „kotlinie” – wśród trawy lub roli i dopuszcza człowieka zupełnie blisko, a potem nagle się zrywa. Wczesną wiosną można zobaczyć, jak zające gonią się nawzajem i „boksują” na tylnych łapach.
Matka odwiedza zajączki tylko kilka razy na dobę. Zajączek znaleziony w trawie nie jest porzucony, nie wolno brać go na ręce ani zabierać.
Kiedy zobaczyć: przez cały rok; najlepiej wczesną wiosną na polach, zimą po tropach
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Ssaki”
Zając bielak
Północny zając, który zimą staje się biały; na Ukrainie występuje tylko na Polesiu.
Wiewiórka pospolita
Ruda leśna wiewiórka, pospolita w poleskich borach sosnowych; łatwo ją zauważyć po ogryzionych szyszkach.
Jeż wschodni
Nocny mieszkaniec skrajów lasu, sadów i wsi Polesia, który na zimę zapada w sen.
Borowiec wielki
Duży nietoperz, który wylatuje na łowy jeszcze za dnia i mieszka w dziuplach starych drzew.