Dzik na Polesiu
Sus scrofa
Uwaga: locha z warchlakami i ranne zwierzę mogą zaatakować
Dzik to dziki przodek świni domowej. Ma masywną przednią część ciała, klinowatą głowę z ryjem i szorstką ciemnobrunatną szczecinę. Dorosłym samcom wystają z pyska kły. Warchlaki są pasiaste, z podłużnymi jasnymi pasami na grzbiecie.
Na Polesiu dzik żyje we wszystkich kompleksach leśnych, zwłaszcza tam, gdzie w pobliżu są bagna, dąbrowy i pola. Jest pospolity w poleskich rezerwatach i parkach narodowych, a w strefie czarnobylskiej stał się jednym z najliczniejszych dużych zwierząt.
Dziki trzymają się grup rodzinnych, którym przewodzi dorosła samica. Ryją ziemię w poszukiwaniu korzeni, larw i żołędzi, tarzają się w błocie i ocierają o drzewa. Ślady działalności dzików to zryta ściółka, kałuże-„babrzyska” i wytarte pnie.
Locha broni warchlaków, dlatego do stada z młodymi nie wolno podchodzić. Słysząc chrząkanie w zaroślach, spokojnie się oddal, nie biegnij i nie machaj rękami. Dzik jest podatny na afrykański pomór świń: znalezionych martwych zwierząt nie dotykaj i powiadom służbę weterynaryjną.
Kiedy zobaczyć: przez cały rok; najaktywniejszy o zmierzchu i w nocy
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku.
Więcej w dziale „Ssaki”
Sarna europejska
Niewielki, wdzięczny jeleniowaty poleskich skrajów lasu i pól, którego najłatwiej spotkać o świcie na skraju lasu.
Jeleń szlachetny
Duży jeleń o rozłożystym porożu, którego jesienne ryczenie to jedno z najwyrazistszych wydarzeń poleskiego lasu.
Zając szarak
Pospolity mieszkaniec pól, łąk i skrajów lasu Polesia, który zimą nie zmienia ubarwienia.
Zając bielak
Północny zając, który zimą staje się biały; na Ukrainie występuje tylko na Polesiu.