Zając bielak na Polesiu
Lepus timidus
Czerwona Księga Ukrainy: rzadki
Zając bielak jest nieco mniejszy od szaraka, ma krótsze uszy i szersze łapy gęsto pokryte sierścią. Latem jest szarorudy, a zimą całkowicie biały, z wyjątkiem czarnych końców uszu. Szerokie łapy pozwalają mu łatwo biegać po sypkim śniegu.
Bielak to gatunek północny i na Ukrainie trzyma się tylko Polesia, gdzie żyje w głuchych lasach z bagnami, olsach i na zarośniętych zrębach. Spotyka się go m.in. w Poleskim i Rówieńskim Rezerwacie Przyrody.
W bezśnieżne zimy białe futro czyni bielaka bardzo widocznym dla drapieżników. Rzadko udaje się go zobaczyć, dlatego najczęściej o jego obecności świadczą szerokie tropy na śniegu i ogryzione pędy wierzb i osik.
Bielak jest na Ukrainie nieliczny i wpisany do Czerwonej Księgi Ukrainy. Nie wolno na niego polować. Zimą tropów najlepiej szukać na skrajach bagien i w młodnikach.
Kiedy zobaczyć: zimą – po tropach i białym futrze; wiosną i jesienią w czasie linienia
Gdzie widziano na Polesiu
Obserwacje z otwartej bazy naukowej GBIF od 1990 roku. Miejsca pokazano w przybliżeniu, z dokładnością do 10 km.
Więcej w dziale „Ssaki”
Wiewiórka pospolita
Ruda leśna wiewiórka, pospolita w poleskich borach sosnowych; łatwo ją zauważyć po ogryzionych szyszkach.
Jeż wschodni
Nocny mieszkaniec skrajów lasu, sadów i wsi Polesia, który na zimę zapada w sen.
Borowiec wielki
Duży nietoperz, który wylatuje na łowy jeszcze za dnia i mieszka w dziuplach starych drzew.
Łoś
Największy jeleniowaty Europy, pospolity mieszkaniec poleskich bagien, olsów i młodych borów sosnowych.