Na granicy osiedla Niemiszajewo i wsi Mirockie w rejonie buczańskim, 38 km na północny zachód od Kijowa, pośród dziczejącego parku stoją ruiny pałacu baronów von der Osten-Sakenów. Z kiedyś przytulnego parterowego pałacu z narożną wieżą zachowała się ściana fasadowa i resztki baszty, ale nawet one dają wyobrażenie o XIX-wiecznej siedzibie. Pałac nie został oficjalnie wpisany do rejestru zabytków.
Siedziba Sakenów i Woroncowów-Daszkowów
Majątek mikulicki, do którego należało również Mirockie, w 1805 roku podarowano hrabiemu Karolowi Sakenowi. Po nim włości przeszły na Iwana von der Osten-Sakena (zmarłego w 1853 roku), a następnie na jego syna Karola. Właśnie w pierwszej połowie XIX wieku właściciele wnieśli ceglany pałac z narożną wieżą i założyli wokół park.
W 1873 roku majątek kupiła żona kijowskiego kupca Jewdokija Astachowa, w latach 90. XIX wieku przeszedł on w ręce hrabiów Woroncowów-Daszkowów, a w 1904 roku posiadłość wraz z pałacem nabył chłop Andrij Kułyk. Na początku XX wieku stały tu pałac i dwa drewniane budynki, w parku znajdowała się altana i sad owocowy. Na rzece Orlance wykopano staw z drewnianym mostkiem, a na przeciwległym brzegu działały szklarnie dworskie.
Od klubu fabrycznego do ruiny
Po 1917 roku majątek znacjonalizowano wraz z pałacem, parkiem, kancelarią gorzelni (1905–1906) i barakami robotniczymi. W przeciwieństwie do wielu innych rezydencji pałac wówczas nie został zniszczony. Kiedy obok wybudowano zakład biochemiczny, w pałacu otwarto klub fabryczny, a jeszcze długo stały tu meble z początku XX wieku.
W nocy w listopadzie 2000 roku w pałacu wybuchł pożar. Ogień zniszczył wszystkie meble, budynek bardzo ucierpiał, a nikt nie podjął się jego odbudowy. Od tamtej pory pałac stopniowo popada w ruinę: już w 2012 roku z obiektu zostały faktycznie tylko ściana fasadowa i resztki wieży. Park zarósł, a dawne baraki robotnicze stały się domami prywatnymi.
Niemiszajewo
Samo osiedle jest znacznie młodsze od rezydencji. Założono je we wrześniu 1900 roku podczas budowy linii kolejowej Kijów – Kowel i nazвано na cześć naczelnika Kolei Południowo-Zachodnich Kławdija Niemiszajewa. Wcześniej ziemie te należały do hrabiów Woroncowów-Daszkowów. W marcu 2022 roku Niemiszajewo przez miesiąc znajdowało się pod okupacją rosyjską, 2 kwietnia zostało wyzwolone. Działa tu Instytut Uprawy Ziemniaków, obok którego stoi pomnik ziemniaka – jedyny taki na Ukrainie.
Jak dojechać
Najprościej – podmiejską elektryczką z Kijowa w stronę Korostenia do stacji Niemiszajewo, dalej pieszo. Samochodem – trasą Kijów – Kowel (M-07, „Warszawka”). Ruiny stoją na granicy Niemiszajewa i Mirockiego, koło dawnego zakładu biochemicznego.
Wskazówka
Pałac jest w stanie awaryjnym, dlatego oglądajcie go tylko z zewnątrz: do środka nie wchodźcie, na ściany nie wspina się – cegła się obrywa. Najlepsze zdjęcia wychodzą wiosną lub jesienią, kiedy nie przeszkadzają liście. Wycieczkę łatwo połączyć z Buczą, Worszelem i Bodianką, które leżą na tej samej linii kolejowej. Więcej o regionie – w artykule o Polesiu Kijowskim.
