Bobrowica — miasto nad rzeką Bystrzycą w rejonie niżyńskim, z populacją około 10,5 tysiąca osób. Leży na południe od Nosówki, na dawnej drodze między Czernihowem a Perejasławiem. To ciche miasteczko o długiej historii: od grodziska czasów Rusi po sotnię kozacką i cukrownię Kochubiejów.
Skąd nazwa
Nie ma wiarygodnych danych o pochodzeniu nazwy. Najpowszechniejsza wersja łączy ją z bobrowymi połowami na Bystrzycy, Trubieżu i Ostrze. Sam Trubież do połowy XIX wieku nazywano również Bobrowicą.
W centrum miasta zachowały się pozostałości grodziska z XI–XIII wieku. Historycy przypuszczają, że to właśnie „gród Obrow”, gdzie według „Pouczania” Włodzimierza Monomacha książę zatrzymał się w 1078 roku w drodze z Czernihowa do Perejasławia: grodzisko Bobrowickie leży dokładnie pośrodku tej trasy, a nazwy Obrow i Bobrowica mają wspólny rdzeń.
Miasteczko Michałiw, które stało się Bobrowicą
Pod koniec XVI wieku osadczy Iwan Kołowycki założył tu, na grodzisku w starostwie ostrowskim, miasteczko Michałiw. Przywilej z 1597 roku pozwalał na cotygodniowy handel w poniedziałki. Po śmierci osadczego w 1602 roku miasteczko „przeosadzono” już jako Bobrowicę, a dożywotnie prawo do niego otrzymał starosta ostrowski Michał Ratomśkyj. W 1627 roku Bobrowica otrzymała przywilej na cotygodniowy targ i dwa jarmarki — na św. Prokopa i na św. Michała.
Od 1654 roku Bobrowica była miasteczkiem sotennym pułku kijowskiego. W tym samym roku generał-pisarz Iwan Wyhowski otrzymał też dokument na to miasteczko. W 1664 roku wojska koronnej wraz z Tatarami krymskimi spaliły Bobrowicę, ale szybko się odrodziła. W XVIII wieku działała tu szkoła kozacka, a corocznie 8 lipca odbywał się jarmark.
Cukier, kolej i Szewczenko
W 1807 roku Wiktor Kochubej zbudował w Bobrowicy cukrownię. W 1854 roku robotnicy zbuntowali się przeciw ciężkim warunkom pracy i ją spalili. Później, w 1900 roku, uruchomiono nową buraczano-cukrową fabrykę Piotra Katerynycza. Impulsem do rozwoju była stacja kolejowa otwarta w pobliżu miasteczka w 1868 roku — jedyna stacja towarowa w powiecie kozieleckim.
W 1846 roku do Bobrowicy przyjechał Taras Szewczenko. Pod koniec XIX i na początku XX wieku otwarto tu szpital ziemski, kilka szkół, szkołę rolniczą i bezpłatną bibliotekę ludową. Bobrowica otrzymała prawa miejskie w 1958 roku.
Co warto zobaczyć
Główną atrakcją jest cerkiew św. Michała. Pierwszą drewnianą świątynię na tym miejscu wzniesiono w 1799 roku, a przebudowano w 1831 roku. W okolicach zachowały się kurhany z II–I tysiąclecia p.n.e. oraz grodzisko z czasów Rusi. Historię regionu przedstawia Bobrowicki muzeum historyczno-krajoznawcze, a na wypoczynek zaprasza park miejski. W pobliżu płyną Bystrzyca i Trubież — ciche rzeki z łąkami i stawami.
Jak dojechać
Bobrowica leży na linii kolejowej Kijów — Niżyn, kursują tu pociągi podmiejskie z Kijowa i Niżyna. Autobusy jeżdżą z Czernihowa, Niżyna i Kozelca. Podróż można wygodnie połączyć z Nosówką, Kozelcem i Niżynem.
