Kornin — osiedle nad rzeką Irpień w rejonie żytomierskim, siedziba hromady Kornin; według spisu z 2001 roku mieszkało tu 2708 mieszkańców. Pierwsza pisemna wzmianka o Korninie datowana jest na 1550 rok. Mimo dawnej historii zachowało się tu niewiele zabytków architektury: wojny, zmiany władzy i przebudowy XX wieku wywarły istotny wpływ na środowisko historyczne.
W różnych okresach Kornin wchodził w skład Rzeczypospolitej, a później — Imperium Rosyjskiego. W XVII wieku stał tu zamek Proskur-Suszańskich, którego wały były widoczne jeszcze w XIX wieku. Dzięki korzystnemu położeniu i rozwojowi rzemiosła Kornin stopniowo przekształcał się w lokalny ośrodek handlowy: działały tu warsztaty rzemieślnicze, młyny i przedsiębiorstwa gospodarcze, a w 1860 roku rusziła cukrownia.
Jedną z niewielu zachowanych budowli historycznych jest młyn wodny z końca XIX wieku (1898 roku). Był on ważną częścią życia gospodarczego osiedla: zwożono tu ziarno z okolicznych wsi, więc młyn był także miejscem spotkań mieszkańców. Tego typu obiekty odgrywały kluczową rolę w rozwoju społeczności agrarnych, zapewniając przerób plonów i lokalny handel.
Architektonicznie młyn jest typowym przykładem zabudowy przemysłowej końca XIX wieku. Masywne mury, praktyczny układ i trwałe materiały pozwoliły mu przetrwać do naszych dni. Pomimo częściowych strat i zmian budynek pozostaje cennym świadectwem rozwoju gospodarczego Kornina i całego Kraju Żytomierskiego.
Dzisiaj Kornin łączy współczesne życie z historyczną przeszłością, a młyn wodny z 1898 roku to jedno z nielicznych materialnych przypomnień o epoce wzrostu gospodarczego. Dla badaczy krajoznawstwa i turystów jest to przykład zachowanej architektury przemysłowej.
Kornin stopniowo przyciąga uwagę badaczy historii regionalnej i podróżników zainteresowanych mało znanymi zabytkami ziemi żytomierskiej. Stąd dogodne jest dojechanie także do sąsiedniej wsi Krywe z Domem Ludowym w stylu ukraińskiego modernu.
Zdjęcia Romana Malenkowa i Serhija Szczerbija.
